Iets wat in Floortje’s verhalen vaak doorklinkt: de tuinen die ze elders ter wereld ziet, vormen haar ideeën over wat thuis ook kan. Niet door letterlijk een Marokkaanse riad of een Japans zen-tuin in je achtertuin te kopiëren — dat wordt vaak een soort theme-park — maar door één principe per cultuur te lenen. Van een Italiaanse tuin: het idee dat eten en buiten zijn één geheel zijn, met de eettafel onder een schaduwboom. Van een Engelse cottage-garden: gestructureerde wildheid met romige zachte combinaties van vaste planten. Van een Marokkaanse binnentuin: water in de tuin als verkoelend en rustig element. Een eigen tuin wordt rijker als je elementen weloverwogen leent, niet door één complete stijl op te leggen.

Wat dit betekent voor de gemiddelde achtertuin

De doorsnee Nederlandse achtertuin is 30 tot 80 m² en grenst aan een schutting met buren aan drie kanten. Dat is een totaal ander uitgangspunt dan een ruime, vrijstaande tuin op het platteland. Maar de principes blijven schaalbaar: een rommelhoek voor egels kan in een hoek van 2 m², een paar inheemse vaste planten in plaats van twee planten geraniums in een potje, een struik die ook bes-werpend is voor vogels in plaats van een conifeer. Een natuurtuin op kleine schaal is geen tegenstelling — het vraagt alleen om wat preciezere keuzes en wat geduld in de eerste twee jaren totdat het ecosysteem zich settelt.

Floortje Dessing staat in mijn boekenkast als de presentatrice die met écht respect voor de plekken die ze bezoekt verslag doet. Wat minder bekend is: ze is ook iemand met een duidelijke band met de groene wereld — iets wat in haar werk constant doorklinkt en, te oordelen aan publieke interviews, ook in haar persoonlijke woon- en tuinkeuzes terugkomt. Voor dit artikel doken wij in wat zij in interviews en boekpromoties over haar eigen tuin en groene leefomgeving deelde, met de vraag: wat kan een gemiddelde Nederlandse tuinier daarvan meenemen?

We benadrukken vooraf: Floortje deelt haar privé-adres bewust niet, en dat respecteren wij vanzelfsprekend. Wat publiekelijk wel bekend is, is haar voorkeur voor een natuurlijke, biodiverse benadering — een tuin als ecosysteem, niet als showroom.

Een tuin die werkt voor de natuur, niet voor de fotograaf

In interviews onder andere bij de Volkskrant en in haar eigen boekpresentaties heeft Floortje meermaals aangegeven dat haar voorkeur uitgaat naar een tuin die voor insecten en vogels werkt — niet de strakke, gepileerde grasvelden die in de Nederlandse buitenwijken nog steeds de norm zijn. Vertaald in concreet ontwerp betekent dat: hoge graspollen, inheemse vaste planten, een rommelhoek voor egels en geen blokvormige hagen die elke twee weken bijgesneden moeten worden.

Wat een natuurtuin praktisch betekent

Voor wie zoiets thuis wil benaderen, zijn drie keuzes het belangrijkst. Ten eerste: kies inheemse soorten als basisbeplanting (denk aan duizendblad, knoopkruid, ratelaar, kattenstaart). Die zijn aangepast aan ons klimaat, vragen minder water en trekken het type insecten aan dat ook in de directe omgeving past. Ten tweede: laat een deel van je tuin gewoon liggen tussen oktober en maart — uitgebloeide stengels en bladhopen zijn winterhabitat voor talloze nuttige beestjes. Ten derde: kies geen turf in je grond en geen kunstmest, alles op compost-basis.

De buitenruimte als plek voor seizoenen, niet voor show

Wat in Floortje’s manier van praten over de buitenruimte vaak terugkomt is de gedachte dat een tuin met de seizoenen mee moet zijn — juist ook in de “lelijke” maanden. Een natuurtuin in november is voor de gemiddelde Nederlander minder fotogeniek dan een Engelse cottage-garden in juli, maar voor de biodiversiteit is die novemberstand van de tuin essentieel. Dat vraagt om een verschuiving in wat we mooi vinden: hoog gras in mei vol fluitenkruid in plaats van pas-gemaaide pelouse, holle stengels in januari in plaats van platgehaalde borders.

Een échte gebruikstuin, geen showtuin

Wat verder opvalt aan haar manier van leven is dat de buitenruimte gebruikt wordt — voor éten, voor schrijven, voor lezen, voor af en toe een kampvuur. Geen aparte zithoek voor de gasten met onaangeraakte kussens, wel een eettafel waar de hond ook onderdoor mag lopen. Dat principe is voor elke Nederlandse tuin toepasbaar: kies een buitenmeubel dat ook in regenbuien blijft staan zonder paniek (teakhout, gepoedercoat aluminium, zware kunststof), en plaats de eetplek dicht bij de keukendeur. Daar zit het terras dat écht gebruikt wordt; alles wat 25 meter ver weg ligt is decoratie.

Concrete inspiratie voor de eigen tuin

Voor wie inspiratie zoekt om de eigen tuin in een Floortje-richting te bewegen, een paar haalbare stappen:

• Vervang 25% van je gazon door een bloemenmengsel met inheemse soorten
• Maak een houtstapel-hoek achterin de tuin voor egels en insecten
• Plant minimaal twee inheemse struiken (vlier, meidoorn, hazelaar) voor vogels
• Hang een nestkast op het noorden of oosten, niet pal in de zon
• Stop met kunstmest, start met een eigen compostbak

De aanleg van een natuurtuin loopt soms tegen valkuilen aan — vooral als je begint met aanleggen op een aflopend terrein of in een nieuwbouw-aanlegtuin. Wij schreven eerder over een specifieke uitdaging die wij thuis tegenkwamen: hardnekkige vervuiling van tuinmeubilair na een lange winter — iets wat met een paar simpele middelen meestal goed te verhelpen is.

Wat de aanpak duurzaam maakt

Het mooie aan deze tuinfilosofie is dat hij ook praktisch duurzaam is. Een natuurtuin vraagt na de eerste twee à drie jaar minder onderhoud dan een klassieke borders-met-pelouse-tuin: niet wekelijks maaien, geen kunstmest, geen pesticiden, weinig herplanten. Het is in de eerste jaren wel een investering — in plantmateriaal, in tijd om het ecosysteem te laten ontstaan — maar de loon na vijf jaar is een tuin die zichzelf grotendeels onderhoudt en vol leven zit.

Bronnen: publieke interviews in de Volkskrant en bij De Avondshow, plus persmateriaal van haar tv-programma’s en boekpromoties. Wij speculeren niet over privé-locaties.

De relatie tussen reizen en de eigen tuin

Iets wat in Floortje’s verhalen vaak doorklinkt: de tuinen die ze elders ter wereld ziet, vormen haar ideeën over wat thuis ook kan. Niet door letterlijk een Marokkaanse riad of een Japans zen-tuin in je achtertuin te kopiëren — dat wordt vaak een soort theme-park — maar door één principe per cultuur te lenen. Van een Italiaanse tuin: het idee dat eten en buiten zijn één geheel zijn, met de eettafel onder een schaduwboom. Van een Engelse cottage-garden: gestructureerde wildheid met romige zachte combinaties van vaste planten. Van een Marokkaanse binnentuin: water in de tuin als verkoelend en rustig element. Een eigen tuin wordt rijker als je elementen weloverwogen leent, niet door één complete stijl op te leggen.

Wat dit betekent voor de gemiddelde achtertuin

De doorsnee Nederlandse achtertuin is 30 tot 80 m² en grenst aan een schutting met buren aan drie kanten. Dat is een totaal ander uitgangspunt dan een ruime, vrijstaande tuin op het platteland. Maar de principes blijven schaalbaar: een rommelhoek voor egels kan in een hoek van 2 m², een paar inheemse vaste planten in plaats van twee planten geraniums in een potje, een struik die ook bes-werpend is voor vogels in plaats van een conifeer. Een natuurtuin op kleine schaal is geen tegenstelling — het vraagt alleen om wat preciezere keuzes en wat geduld in de eerste twee jaren totdat het ecosysteem zich settelt.