Beau van Erven Dorens is een van de bekendste presentatoren van Nederland, maar de afgelopen jaren is één project bijzonder zichtbaar geweest: zijn Italiaanse huis dat tegelijk de basis is voor zijn tv-programma Casa di Beau. Het verbouwen en bewonen van een buitenlands huis — met alle juridische, praktische en taalproblemen die erbij komen — is een verhaal apart. Hier wat publiek bekend is over de verbouwing en wat het ons leert over buitenlands wonen.

Disclaimer: dit artikel is samengesteld uit publiek beschikbare interviews, tv-uitzendingen van Casa di Beau, en algemene berichtgeving. We geven geen niet-openbare informatie weer.

Wat is Casa di Beau precies?

Casa di Beau is een tv-programma dat sinds 2021 op Net5 wordt uitgezonden, waarin Beau van Erven Dorens samen met bekende Nederlanders in zijn Italiaanse huis verblijft en intieme gesprekken voert over hun leven. De setting — een gerenoveerde Italiaanse villa op het platteland — speelt een belangrijke rol in de sfeer van het programma. Beelden van olijfboomgaarden, oude stenen muren en een lange eettafel onder een pergola zijn iconisch geworden.

De villa zelf ligt in Toscane, in een streek waarvan de exacte locatie nooit publiek is gemaakt om de privacy van Beau en zijn gasten te beschermen. Wel is duidelijk dat het om een typisch Toscaans landgoed gaat: gemetselde muren in cremekleurige steen, terracotta dakpannen, hoge plafonds, donker hout, en grote ramen met houten luiken.

De staat van het huis bij aankoop

In meerdere interviews heeft Beau verteld dat het huis bij aankoop niet bewoonbaar was. Geen werkende waterleidingen, ramen die niet sloten, een dak dat hier en daar lekte, en een tuin die de status van verwilderd bos benaderde. Het is precies het type project waar Italianen zelf vaak van afzien: hoge renovatie-kosten, taalbarrières met lokale aannemers, en bureaucratie van het Italiaanse vergunningenstelsel (de gemeente comune) die maanden kan duren.

Wat Beau in het voordeel had: een goed netwerk en de financiële ruimte om Italiaanse lokale specialisten in te schakelen. In Casa di Beau kun je geregeld glimpen zien van lokale stratenmakers, schilders en kunstenaars die over de jaren aan het huis hebben gewerkt. Het is een verbouwing in fases — geen alles-in-één-keer renovatie, wat in oude Italiaanse huizen vaak ook niet kan.

De Toscaanse stijl: respectvol voor het oude

Wat onmiddellijk opvalt bij Casa di Beau is dat de verbouwing het karakter van het huis intact heeft gelaten. Geen strakke witte muren, geen designkeukens met hoogglans-kasten. In plaats daarvan: zichtbare bouwbalken, gemetselde wandnissen, oude terracotta vloeren die alleen zijn opgepoetst, en een keuken met een grote stenen schouw die centraal staat.

Dat is een bewuste keuze die past bij de Italiaanse renovatie-traditie. In Toscane is één van de ongeschreven regels: een huis dat 300 jaar oud is, mag niet ineens nieuw lijken. Lokale aannemers en architecten zijn vaak gehecht aan deze authenticiteit. Veel buitenlanders die in Italie verbouwen leren dit op de moeilijke manier — eerste plannen worden afgewezen door de gemeente of moeten worden bijgesteld. Voor een uitgebreid Nederlands perspectief op renoveren met respect voor het oude, zie ook wanneer een huis een villa is in Nederlandse context — daar gelden andere regels, maar de filosofie van respect voor het bestaande komt overal terug.

De tuin en olijfboomgaard

Een Toscaans landhuis is niet compleet zonder olijfbomen. Het terrein rond Casa di Beau bevat — voor zover te zien in uitzendingen — tientallen oude olijfbomen, een groentetuin, een grote pergola met druiven, en een buiten-eetplek met de typische lange tafel waar de gesprekken worden opgenomen. Olijfbomen zelf vragen verrassend weinig onderhoud (snoeien één keer per jaar in maart), maar opbrengsten zijn pas na 5-10 jaar de moeite waard.

Wat opvalt: de tuin is niet gemanicureerd in Nederlandse zin. Eerder semi-wild, met natuurlijke borders en wildgroei waar zinvol. Dat is de Toscaanse aanpak — het landschap mag het werk doen. Voor wie zelf zo’n stijl in een Nederlandse tuin wil benaderen, is het belangrijk om te beginnen met een bewuste planning van wat er in het voorjaar gebeurt, zodat de wildernis niet zomaar onkruid wordt.

De keuken: ouderwets, modern uitgerust

De keuken in Casa di Beau is in zekere zin de hoofdrolspeler van het programma. Veel scenes spelen zich daar af. Wat opvalt: de combinatie van een traditionele Italiaanse opbouw (een centrale werktafel van zwaar hout, vrijstaande kasten, een stenen vloer) met moderne apparatuur die discreet is verwerkt — een professionele gasfornuis, een goede afzuigkap, koffiemachine van Italiaans merk Marzocco of vergelijkbaar.

Voor wie dezelfde sfeer in een Nederlandse keuken wil benaderen: het belangrijkste is materiaalkeuze, niet de prijsklasse. Een houten werkblad in plaats van composiet, vrijstaande kasten in plaats van een ingebouwde keuken, en bewust gekozen wandtegels (geen perfect-vierkante witte tegels, maar handgemaakte tegels uit Marokko of Portugal) doen meer dan een duur designmerk.

Hoe lang heeft de verbouwing geduurd?

Uit verschillende interviews en programma-uitzendingen wordt duidelijk dat het project lang — en deels nog steeds — loopt. Beau zelf heeft in een gesprek met Linda Magazine ooit verteld dat het ‘nooit echt af’ is, en dat hij elke zomer iets nieuws aanpakt. Dat is een typische Italiaanse landhuis-aanpak: ergens tussen iets-leuks-en-een-hobby en een nooit-eindigend liefdesproject.

Voor wie zelf een vergelijkbaar project overweegt: reken in Italie meestal op twee tot drie keer de tijd en budget die je in Nederland zou inschatten. Verzendingen van materialen lopen via meerdere overstappen, vergunningen duren maanden, en goede lokale vakmensen zijn niet altijd direct beschikbaar. Een project van ‘zes maanden volledig renoveren’ wordt al snel ‘twee jaar in fases’.

Wat we leren van Casa di Beau

Het belangrijkste inzicht van dit project — voor wie zelf overweegt om een oud huis te kopen, in Nederland of elders — is dat geduld de doorslaggevende factor is. Niet budget, niet expertise, maar het vermogen om in fases te werken en de plek geleidelijk eigen te maken. Het is precies omdat Beau geen complete oplevering in één jaar afdwong dat het huis nu een ziel heeft die hij in een nieuwbouw nooit had kunnen kopen.

Dat is ook hoe de meeste mensen aan een Nederlands oud huis moeten beginnen: eerst onderdak maken, dan in jaren tijd de stijl en details opbouwen. Verbouwen met respect voor de geschiedenis van het pand levert iets op wat niet te koop is in een meubelboulevard.

Bronnen

Dit artikel is samengesteld uit publiek beschikbare bronnen: uitzendingen van Casa di Beau (Net5, vanaf 2021), interviews met Beau van Erven Dorens in Linda Magazine, AD, en Volkskrant, plus algemene berichtgeving over renoveren in Italie. Specifieke privé-details die niet eerder publiek waren, hebben we niet opgenomen.