Over Geert Wilders en zijn tuin valt om praktische redenen weinig te zeggen — hij woont al twee decennia op een geheim adres onder permanente persoonsbeveiliging, en dat is iets waar we, los van politieke voorkeur, even bij stil mogen staan in wonen-context. Want het is een vorm van tuinen-zonder-tuinen die zelfs voor wie nooit dezelfde positie deelt, iets zegt over wat een tuin in 2026 betekent voor iemand die in de openbaarheid leeft.

Dit stuk is dus geen rondleiding. Het is een reflectie. Maar wel een die je iets oplevert als je nadenkt over je eigen tuin, je eigen privacy en hoe zichtbaar je leefruimte voor de buitenwereld is.

Wat publiek bekend is — en bewust niet

Over Wilders’ woonadres zijn vrijwel alle details afgeschermd. Er staan geen foto’s online van een herkenbare tuin, geen interviews op locatie, geen “fotoreportages” zoals collega-politici die soms wel geven. Dat is geen toeval; het is een keuze die met zijn beveiliging samenhangt, en die zijn omgeving consistent respecteert. Daar gaat ook deze tekst zich aan houden — ik claim geen kennis van zijn werkelijke leefomgeving, en ik wil daar geen mythes over voeden.

Wat een onzichtbare tuin in essentie is

De tuin van mensen onder beveiliging is een functionele paradox: zoveel mogelijk leefruimte met zo weinig mogelijk zichtbaarheid van buitenaf. Hoge schuttingen, dichte beplanting tegen de afscheiding, geen herkenbare details die op satellietbeelden te lezen zijn. Een tuin die er voor de bewoner volledig is, en voor de buitenwereld niet bestaat. Dat is, denk ik, een principe waar veel meer huishoudens iets aan zouden hebben dan ze beseffen.

Mijn punt: privacy in tuinen wordt onderschat

De gangbare aanpak voor een Nederlandse achtertuin is: maaien wat moet, een schutting van 1,80 m, een terras voor de keukendeur, en daar laten we het bij. Het inrichten op privacy — wat er wel of niet zichtbaar is vanaf het buurpad, het bovenraam van de buren, een drone, of een doorkijkje vanuit de straat — komt zelden expliciet ter sprake. Maar ik ben er steeds meer van overtuigd: een tuin die je écht voor jezelf hebt, is een tuin waarvan grote delen onzichtbaar zijn voor wie niet welkom is.

Dat hoeft geen festungsverhaal te worden. Het kan elegant: een hogere haag tegen het pad, een ranke pergola met klimplant die het terras visueel deelt van de buren, een vakwerkschutting met klimop, een vleugel haagbeuk die net hoger reikt dan de stoelen. In onze ervaring met een voortuin zonder onderhoud die toch werkt zagen we hetzelfde principe: opzettelijk uitkijken op wat je zelf kiest in plaats van toelaten dat de straat de tuin oproept.

Wat ik in plaats daarvan adviseer

Drie ingrepen die ik aan mensen aanbeveel die hun tuin willen privatiseren zonder hem somber te maken. Eén: investeer in een groene wand in plaats van een houten schutting. Een klimop, een beukenhaag, een Hydrangea Petiolaris voor schaduwzijde. Groen schermt, ademt, ruikt en groeit zachter dan elk hekwerk. Twee: zorg voor “binnen-tuin”-elementen. Een zithoek met aan drie kanten beplanting, niet open naar de hele tuin. Drie: deel je tuin in lagen. Front-zone (zichtbaar voor wie aanbelt), middenzone (deels zichtbaar), achterzone (alleen voor familie). Dezelfde gedachte als binnenshuis privé-zones afbakenen.

Het tegenargument hoor ik vaak: “Ja maar ik wil contact met de buren, niet ze afsluiten.” Helder. Maar contact ontstaat ook in een tuin waar je iemand uitnodigt — niet alleen in een tuin waar de buurman over de schutting kan kijken zonder uitnodiging. Een tuin met privacy ís niet onvriendelijk. Hij is alleen niet doorlopend openbaar. Een tuinkamer-aanpak waar elke laag een eigen sfeer heeft, beschreven we ook al in de tuin van Floortje Dessing — een stille stadsoase.

De kanttekening

Privacy doortrekken tot het uiterste, zoals beveiligde tuinen dat noodzakelijkerwijs doen, is geen ideaal voor de gemiddelde gezinswoning. Een tuin die op alles dichtgetimmerd is verliest licht, lucht en het gevoel verbonden te zijn met de wijk. De kunst zit in de dosering: niet alles open, niet alles dicht. Voor de meeste mensen is dat ergens halverwege. Wat sommige beveiligde tuinen ons wel laten zien: er bestaat een richting in die balans waar veel mensen onbewust te ver naar de open kant hangen. Iets vaker iets dichter kan precies de rust opleveren die je achteraf niet meer wilde missen.

Slot — één concrete actie

Loop dit weekend door je eigen tuin met je telefoon op camera-modus, en kijk welke punten zichtbaar zijn vanaf de straat, de bovenramen van de buren en de doorgang naar de achterkant. Markeer met een eenvoudig palletje precies die plekken waar je ongezien wil zitten of werken. Zet daar in de komende maand één klimplant, één hoge plantenbak of één luifel neer. Het kost je 50 tot 150 euro en het verandert hoe het voelt om in je eigen tuin te zijn meer dan welke nieuwe tuinmeubelset ook.