Ons tuinhuis stond er al een paar jaar — een houten cabinetje van 2,4 bij 3 meter dat we gebruikten als opslag en, optimistisch gedacht, als kantoortje voor in de zomer. Tot we ontdekten dat het tussen oktober en april volledig onbruikbaar was: vochtig, koud en met een condensvlek die langzaam groter werd. Tijd om het te isoleren, leerden we, was geen luxe maar onderhoud van het bouwwerk zelf.

Hieronder loop ik chronologisch door wat wij deden: van de avond waarop het besluit viel tot de eerste echt warme winterochtend met een laptop aan de tuinhuisbureau. Reken op een lang weekend werk, een paar honderd euro materiaal en het besef dat een goed geïsoleerd tuinhuis een totaal ander gebouw wordt.

Week 1: meten, rekenen, materiaal kiezen

De eerste week ging op aan inmeten. Vloer-, wand- en dakoppervlak afzonderlijk berekenen, want je hebt voor elke kant iets anders nodig. Bij ons tuinhuis: 7,2 m² vloer, 22 m² wand (zonder ramen) en 8 m² dak. We kozen voor PIR-platen van 60 mm dikte (Rd-waarde rond 2,7) voor wand en dak, en 80 mm onder de vloer. Totaalkosten materiaal: ongeveer 280 euro inclusief dampremmende folie, tape en de aluminiumband voor de naden.

Week 2 zaterdag: vloerisolatie

De vloer eerst, want daar verlies je verrassend veel warmte. Onze vloerplaten lagen op stelpoten met een kruipruimte van 30 cm eronder. We schroefden een onderlat onder de bestaande vloerbalken, legden daar de PIR-platen tussenin op maat gesneden, en sloten af met dampremmende folie aan de warme kant (in ons geval bovenkant). Een nieuwe vloerlaag van OSB-platen erop en dat deel was af in een halve dag.

Week 2 zondag: wanden

Wandwerk is fysiek het zwaarste. We schroefden eerst houten regels van 60 mm tegen de bestaande binnenwand — precies de dikte van de PIR-plaat, zodat de plaat er strak tussen kon. Belangrijk: dampremmende folie tussen het isolatiemateriaal en de afwerkplaat, met alle naden afgeplakt met aluminium tape. En lege ruimtes — de hoeken, de plek waar elektriciteitsbuizen lopen — opvullen met PUR-schuim. Door condensatie te voorkomen, voorkom je houtrot.

Week 3 zaterdag: dak

Het dak van een tuinhuis is meestal het slechtst geïsoleerde deel. Bij ons zat er enkel een laag bitumen-shingle bovenop de dakplaten. We werkten van binnenuit: regelwerk tegen de dakhelling, PIR ertussen, damp-remmend folie, en als afwerking schoon vurenhouten plafondplaten van 12 mm. Het dak is fysiek lastig (alles boven je hoofd), dus reken op een hele dag voor 8 m². Een tweede paar handen is bij dit deel echt nuttig.

Week 3 zondag: ventilatie en finishing

Veel mensen vergeten dit: een goed geïsoleerd tuinhuis heeft een controlled luchtdoorvoer nodig, anders krijg je condensatie aan de binnenkant van de wanden. Wij plaatsten twee diameter-100 ventilatieroosters aan tegenovergestelde wanden, op verschillende hoogtes. Daarmee is er continu een minimale luchtstroom, ook als de deur dicht is. Het is een ding van een paar tientjes en het bespaart je later schimmel.

De eerste koude ochtend

Een paar weken later: 4 graden buiten, lichte mist, ik liep met een mok koffie en een laptop het tuinpad af. Met één klein elektrisch kacheltje van 1 kW op stand 1 was het binnen een halfuur 18 graden binnen. Voor isolatie was dat in dezelfde omstandigheden onmogelijk geweest — toen dronk je gewoon snel je koffie en haastte je terug naar het huis. Dat kacheltje gebruiken we trouwens spaarzaam; veel beter is een infraroodpaneel als je vaak langere periodes in het tuinhuis zit.

Wat ik anders zou doen

Achteraf zou ik op twee dingen anders kiezen: een dikkere wandisolatie (80 mm in plaats van 60) want het scheelt opvallend in nazomerse zonnewarmte die binnenblijft, en isolerende glaspanelen in plaats van het bestaande enkele glas. Dat enkele glas blijft de zwakke schakel. Voor de rest is dit project een van de meest bevredigende kluswerkjes van het afgelopen jaar geweest.